Идҳо барои аксарияи вақти истироҳат аст, аммо як тоифаи одамон ҳеҷ гоҳ истироҳат намекунанд. Инҳо қаллобон ҳастанд, ки мунтазам бо нақшаҳои нави ҷиноӣ барои дастрасӣ ба маълумоти шахсӣ, суратҳисобҳои бонкӣ ва молияи шаҳрвандон талош мекунанд.
Қаллобон ба фиристодани паёмҳои оммавӣ шурӯъ кардаанд, ки бо истифода аз пайванде, ки ба сайти фишинг мебарад, пайгирӣ кардани “тӯҳфа”-ро пешниҳод мекунанд. Аз ҷабрдида талаб карда мешавад, ки барои интиқол пардохт кунад, маълумоти шахсиро ворид кунад ё шахсияти худро тасдиқ намояд. Дар чунин сомонаҳо ҳамлагарон метавонанд нармафзори зараровар насб кунанд, пулро аз худ кунанд ё маълумоти корти бонкиро дузданд.
Нақша иштирок дар бозии эҳтимолии тӯҳфаҳои арзишманд, аз қабили таҷҳизот, пул ё мошинҳоро дар бар мегирад. Сомонаҳои қалбакӣ ширкаткунандагонро ташвиқ мекунанд, ки «қуттиҳои» ҷоизаҳоро кушоянд, аммо аз онҳо талаб мекунанд, ки барои гирифтани бурди худ андоз супоранд ё маблағи расондани туҳфаро пардохт намоянд.
Барои муҳофизат кардани худ аз ҳилаҳои қаллобон, қоидаҳои оддии бехатариро риоя кунед. Истиноди шубҳанокро пахш накунед.
