Маъюбиро баъзеҳо охири ҳама кӯшишҳо медонанд ва дилашон ҳамеша сард аст. Аксарият кор кардан намехоҳанд, аз орзу кардан метарсанд, барои давоми умрашон мақсад намегузоранд ва ба пеш ҳаракат намекунанд.
Аз ҷониби дигар, бархе мардум ҳам ба шахсони дорои маъюбият муносибати начандон хуш доранду онҳоро дастнигар мегӯянд. Қисме маъюбиро охири кор мепиндоранд.
Вале мо нафареро пайдо кардем, ки маъюб асту баръакси гуфтаҳои боло кору зиндагӣ дорад.
Қаҳрамони мо Муҳаммад Саидмуродов аст. Ӯ 17 сол дорад. Маъюб асту дар Муассисаи давлатии Литсейи касбии махсуси маъюбони Вазорати меҳнат, муҳоҷират ва шуғли аҳолӣ таҳсил мекунад. Ҳоло дар ин даргоҳи касбомӯзӣ бо ихтисоси радиомеханик таҳсил менамояд.
Муҳаммад зодаи ноҳияи Абдураҳмони Ҷомӣ буда, ба мо нақл кард, ки соли 2004 дар оилаи деҳқон ба дунё омадаву пеш аз синфи якум ба нимфалаҷи пойи рост гирифтор шудааст. То синфи 9-ум дар мактаби деҳа таҳсил кардаву бо роҳнамоии аҳли оила муҳассили Литсейи касбии махсуси маъюбони шаҳри Душанбе гардид.
“Ман аз хӯрдӣ усто шудан мехостам ва новобаста ба маъюбиям ин касбро интихоб кардам. Яъне, гуфтаниям, ки касби устои тезевизор ва радиоро барои маъюбиям не, балки барои дӯст доштани ин пеша интихоб кардам.”, — нақл мекунад Муҳаммад.
Қаҳрамони мо дар бораи маъюбияташ фикр намекунад, балки бо талош ва завқ касб меомӯзад. Ҳоло устои радио ва телевизори замонавӣ аст. Телевизорҳои “муосир”-ро таъмир мекунад. Кӯшиш дорад, ки барои таъмири радиову телевизори мардум фармоиш гирад.
Қаҳрамони мо ният дорад, ки пас аз хатми литсей ба зодгоҳи худ баргардаду дар он ҷо устохонаи хешро боз ва ба мардум хидмат намояд.
Ҳ. ТОҲИРӢ
