Самандар Мирзоев ягона нафарест, ки бо меху риштаи сиёҳ чеҳраи одамонро тасвир мекунад.
Ҳанӯз аз синфи 7-ум дар дарсҳои ҳандаса бисёр кунҷкоб буд ва мехост аз васлу насби нуқтаҳо тасвирҳои алоҳида созад. Нақшакашиву рассомӣ рағбаташро зиёд кард ва хост ороишгари соҳаи сохтмон гардад.
Ҳоло ӯ донишҷӯи соли чоруми Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи М. Осимӣ мебошад.
“Рассомиро аз падар омӯхтам. То замони кор бо риштаву мех, амсоли дигар рассомон бо қаламу коғаз ва рангу мӯқалам сурати одамон ва манзараҳоро тасвир мекардам. Сипас шавқу шӯрӣ кӯдакӣ дар дилам ҷӯш зад ва бо ёрии устодон дар донишгоҳ муваффақ шудам, ки бо ин усул (риштаву мех) расмҳои зиёд офарам.”,— гуфт ӯ.
То имрӯз Самандар бо риштаву мех ҳудуди 400-450 расм офаридааст ва худро дар ин кор навроҳ медонад. Ӯ мегӯяд, аваҷҷӯҳ ба ин навъи расмҳо ҳамарӯза меафзояд ва мардум фармоиш медиҳанд.
“Сарфу харҷ дар ин гуна расм камтар аст, яъне меху ришта, вале вақти зиёдро мегирад. Ду-се рӯз сахт кор кардан лозим меояд то ки як портретро ба итмом расонӣ.”,- илова кард ӯ.
Самандар ҳоло ба ҷуз кор бо риштаву мех расмҳои портретӣ ва манзараҳоро ҳам тасвир мекунад. Ният дорад, ки дар ояндаи наздик дар деворҳо бо меху ришта тасвир офарад.
Ҳафизуллоҳ Тоҳирӣ
