Масали «Нон бошад, суруд ҳам мешавад!»-ҳамеша вирди забонҳост ва ба ин маъност, ки хушиву хурсандӣ ва хушбахтии инсон ба нон алоқаманд аст. Яъне, мардуми мо аз бисёр ҷиҳат ба нон арҷ мегузоранду онро қадр мекунанд.
Резаҳои нонро аз замин чида ба дида молида, гӯшае мегузорем ё ба даҳон мебарем. Модарон зери болини кӯдак нон мемонанд. Ягон узви оила ба ҷойе сафар намояд, ҳатман нонеро мегазад ба умеди онки барои истеъмоли ин насибааш баргардад.
Нонро азиз аст. Ҳатто ба нон савганд ёд мекунанд: “нон занад”, “нон кӯр кунад!” ва ғайра.
Ҷумлаи “нонро хор макун, вагарна кӯр мешавӣ”-ро пайваста бузургон такрор мекунанд. Нонро зеби ҳар хони тоҷик мегӯем. Зеро, бо ҳама ғизо онро истеъмол мекунем.
Занон агар ба меҳмонӣ раванд, ҳатман нон мебаранд ва инро савғотии муҳим мешуморанд. Мизбон меҳмони олиқадрро бо нон пешвоз мегирад.
Бахшида ба Рӯзи умумиҷаҳонии нон аз сокинони Душанбе пурсидем, ки “нон ба ҷуз ғизо боз барояшон чӣ аҳамият дорад?
Дар зер посӯхи иштирокчиёни назарпурсиро мушоҳида намоед:
Ҳ. Тоҳирӣ
