Сафаралӣ Шамсиеви 19-сола зиёда аз 600 навъи гули бунафш дорад ва 13 навъи ин гулро тариқи селексия рушду нумӯъ бахшидааст. Қаҳрамони мо нақл мекунад, ки ӯ аз хурдӣ ба гул таваҷҷӯҳи зиёд дошт. Ҳангоми таҳсил дар мактаби миёна ҳар гоҳе аз бозори гул гузар мекард, чашмашро аз гул намеканд.
“Ҳамаи гулфурӯшон аз таваҷҷӯҳи ман ба гул огоҳ буданд. Рӯзе яке аз гуфурӯшони бозор ба ман як гули хурдакак тӯҳфа кард. Ман бо хушнудӣ онро парвариш карда, ба бозор бурда фурӯхтам.«
Ҳадяи як гулфурӯш Сафаралиро бар парвариши гул моил кард. Он вақт Сафаралӣ 13 сол дошт. Бо фурӯхтани ягона гули парваридааш боз гулҳои дигар харида, парвариш кард. Ҳар гулеро, ки дар бозор мефурӯхт, ба ҷояш гули дигар мехарид. Рӯзе чашмаш ба як гули зебо- бунафш афтод. Минбаъд Сафаралӣ аз ин гул харидорӣ ва парвариш мекард.
Айни ҳол дар хонаи Сафаралӣ 600 гули бунафш мавҷуд аст. Сафаралӣ инчунин 13 навъи бунафшро аз тариқи гардолудкунӣ селексия кардааст. Ба гуфти худи ӯ, мақсад аз селексия рӯёнидани гулҳои бунафши тоҷикӣ буд:
«Ман хостам, гулеро рӯёнам, ки тоҷикӣ бошад ва номи Тоҷикистонро ба дигар кишварҳо барад. То ҳол ба гулҳои селексиякардаам ном нагузоштаам ва мақсад дорам, ки ба онҳо номҳои тоҷикӣ гузорам, номҳое, ки муаррифгари фарҳанг, расму оин ё ягон минтақаи таърихии Тоҷикистон бошанд.»
Ҳарчанд ӯ мағозаи гулфурӯшӣ надорад, вале гулҳои натанҳо дар Тоҷикистон, балки дар кишварҳои ба мисли Туркия, Қирғизистон, Қазоқистон, Ӯзбекистон, Украина ва Белорус харидорони худро дорад.
Сафаралӣ Шамсиев дар Донишкадаи сайёҳӣ, соҳибкорӣ ва хизмат, таҳсил менамояд ва мақсад дорад, ки мағозаи гулфурӯшӣ боз намояд.
Ҷовидон РАҲМОНАЛИЕВ
