(Таассуроти блогнависи тоҷик Шералӣ Давлатов аз сафар ба шаҳри бостонӣ дар доираи 19-умин Форуми фарҳангии Руссия)
Великий Новгород яке аз қадимтарин шаҳрҳои Руссия ба ҳисоб меравад, ки таърихи он ба асри IX рост меояд. Маҳз дар ин шаҳр пояҳои аввалини давлатдории Руси Қадим гузошта шудаанд. Новгород дар тӯли асрҳо ҳамчун маркази савдо, ҳунармандӣ ва фарҳанг шинохта шуда, нақши муҳимеро дар ташаккули тамаддуни русӣ бозидааст. Кремли Новгород, калисои Софияи муқаддас, дарёи Волхов — ҳама инҳо мисли саҳифаҳои зиндаи китобе ҳастанд, ки ҳар меҳмонро ба дунёи асрҳои гузашта мебаранд.
Фарҳанг, театр ва кино — рӯҳи зиндаи Новгород
Имрӯз ин шаҳр на танҳо осорхонаи кушодаи таърихи рус, балки маркази фаъоли фарҳанг мебошад. Дар ин ҷо Театри давлатии драмаи ба номи Ф.М. Достоевский фаъолият мекунад, ки яке аз қадимтарин театрҳои минтақа ба шумор меравад. Намоишҳои театрӣ, ҷашнвораҳои мусиқӣ ва фестивалҳои кино, ки дар Великий Новгород баргузор мегарданд, ба рушди муҳити фарҳангӣ ва ҳифзи арзишҳои бостонӣ саҳми назаррас мегузоранд.
Бисёр филмсозон низ маҳз ин шаҳрро барои сабти асарҳои таърихии худ интихоб мекунанд, зеро кӯчаҳои сангфарши қадимӣ ва меъмории нотакрори Новгород фазои махсуси бадеиро фароҳам меоранд.
Сафари мо ба ин шаҳри орому зебо дар доираи 19-умин Форуми фарҳангии Руссия буд, ки бароиям хеле як таҷрибаи арзишманд ва илҳомбахш буд.
“Великий Новгород шаҳри ором, зебо ва пур аз таърих аст. Ҳис мекардам, ки ҳар кӯча ва ҳар бинои он достони худро дорад. Барои ман, ҳамчун шахсе, ки фарҳанг ва таърихро дӯст медорад, ин сафар на танҳо як саёҳат, балки як дарси зиндаи маърифат буд,”
Дар доираи ин сафар ман барои аудиторияи худ дар шабакаҳои иҷтимоӣ маводи видеоӣ ва аксбардорӣ омода намудам, ки таъриху зебоии шаҳрро тавонистам ба ҳазорҳо пайрави худ муаррифӣ кунам. Қисмати ҷолиби дигар ин буд, ки чандин нафар аз обуначиҳои ман аллакай дар ин шаҳр зиндагӣ мекардаанд ва онҳо низ дар зери наворҳо фикрҳои худро вобаста ба он ки чихел мардуми хубу меҳрубон дар ин шаҳр зиндагӣ мекунанд, навиштанд. Ҳамзамон боз чандин нафар обуначии нав пайдо кардам.
“Мехостам нишон диҳам, ки фарҳанг ва таърих танҳо дар китобҳо нестанд — онҳо дар ҳар санги кӯҳна, дар ҳар чеҳраи сокинон ва дар фазои шаҳр зиндагӣ мекунанд,” Маҳз ба ин хотир ман намуне аз плёнкаи ҳақиқие, ки бо он филми тасвии машҳури замони кӯдакиям “Ну погади”- харидори карда ба Тоҷикистон овардам. Ин барои ман беҳтарин туҳфа аз ин шаҳри дилнишин буд
Великий Новгород намунаи зиндаи пайванди гузашта ва имрӯз аст — шаҳрест, ки дар он таърих, меъморӣ ва фарҳанг бо ҳам ҳамоҳанг шудаанд. Сафар ба ин шаҳр на танҳо ошноӣ бо гузаштаи пурифтихори Руссия, балки имкони эҳсос кардани рӯҳи ҳақиқии фарҳанг аст.
