Тибқи тағйирот ба Кодекси ҷиноятии Тоҷикистон, ҷазо барои шикори ғайриқонунии ҳайвоноти нодир ва истифодаи интернет барои тарғиби ин ҷиноят ба таври назаррас сангинтар шуд.
Аз ин пас, барои шикор, қасдан нобуд кардан, ғайриқонунӣ ба даст овардан, нигоҳ доштан, интиқол додан ё фурӯхтани Бабри барфӣ ва Бабри осиёимиёнагӣ ҷазои сахт пешбинӣ шудааст:
• Барои бори аввал содир кардани ин кирдор: ҷарима ба андозаи аз 1200 то 1800 нишондиҳанда барои ҳисобҳо (93600 то 140,400 ҳазор сомонӣ) ё маҳрум сохтан аз озодӣ ба мӯҳлати то 3 сол.
• Барои содир кардани ҳамин кирдор ба таври такрорӣ: ҷарима аз 2000 то 3000 нишондиҳанда ё маҳрум сохтан аз озодӣ ба мӯҳлати аз 4 то 8 сол бо маҳрум кардан аз ҳуқуқи ишғоли мансабҳои муайян.
Намоиши ҷиноят дар Интернет – омили вазнинкунанда
Тағйирот ба моддаи 232 низ иловаҳои ҷиддӣ ворид кард. Акнун, агар ҷиноятҳои марбут ба истифодаи нодурусти сарватҳои табиӣ ё шикори ғайриқонунӣ бо намоиши оммавӣ дар воситаҳои ахбори омма ё шабакаи Интернет содир шаванд, ин омил ҳамчун ҳолати вазнинкунанда арзёбӣ мегардад.
