Қаъбулахбори оҳангар маҳсулоти дасташро аз хона ва бозор ба фурӯш мегузорад. Ҳатто сайёҳон ва меҳмонони хориҷӣ ба дидани маҳсули дасти ӯ меоянд ва ашёҳои писандидаашонро харидорӣ мекунанд.
Оҳангар нақл мекунад, ки чанде қабл итолиёвиҳо ба коргоҳи ӯ омада, мутааҷибу ҳайратзада кори ӯро тамошо карданд, акс гирифтанд ва ҳатто наъл ва тешаи сохтаи ӯро барои намуна ба кишварашон бурданд.
“Вале бемории коронавирус каме ба кор латма зад, вагарна, ҳунарҳои мардумии мо дар саросари ҷаҳон паҳн мегардиду муаррифигар мешуд. Бо ин вуҷуд ҳам, оламиён ба ҳунарҳои аҷдодии мо назари нек ва таваҷҷӯҳи хуб доранд.”, — мегӯяд оҳангари ҷавон.
Қаъбулахбор Довудови 30-сола таҷрибаи 15-солаи оҳангарӣ дорад. Ӯ дар деҳаи Рукнободи шаҳри Панҷакент зиндагӣ мекунад ва аз хурдӣ ба оҳангарӣ майл доштаву касбро аз бобояш — Усто Раҳмат омӯхта, ҳоло коргоҳи оҳангарии худро дорад.
Анвои мухталифи асбобу анҷоми рӯзгорро (табар, теша, дост, метин, каланд, наъл ва ғара) омода месозад. Қаъбулахбор пас аз хатми мактаб ба донишгоҳ нарафт. Ӯ назди усто Аҳмад Умаров рафта, ҳунари худро рушд дод.
Устодаш мегӯяд, Қаъбулахбор нерӯманд ва пурғайрат аст ва аз кори оҳангарӣ, ки қувваи хуб ва нерӯву бозувони тавоноро мехоҳад, хуб баромада метавонад.
“Ӯ аз хурдӣ, ки дар назди бобояш ин касбро меомӯхт, машғул мешуд ва каму беш олоти рӯзгорро омода мекард, ба он дил баст ва ба оҳангарӣ пардохт. Вақте назди ман омад, аллакай, бо ҳунар ошно буд ва аз кор намеҳаросид. Медид, назора мекард, мепурсид ва бо андак роҳнамоӣ аз худ мекард. Дар ду сол оҳангариро хуб омӯхт.”, — мегӯяд усто Аҳмад.
Ба бовари Қаъбулахбор, ҳарчанд зиндагӣ тараққӣ кунад ва техникаи тоза барояд, аз асбобу анҷоми бобоӣ намешавад дурӣ ҷуст. Зеро, ҳамаи тараққиёти олам баргирифта аз ҳамон қолаби лавозимоти аввала. Ҳамчунин Қаъбулахбор барои сохтани асбобҳои нав талош меварзад.
“Имрӯз ба сохтани 4-5 намуди табарҳои хурду бузург ва мусулмониву русӣ машғулам, ки талаботи ҷомеа аст. Сохтани табари намунаи русӣ осонтар аст ва маҳсули кам сарф мешавад. Вале омодасозии табари мусулмонӣ заҳматталаб аст, лекин мустаҳкам, хуб ва корист. Аммо ҳар ду навъ ҳам талабгору мизоҷи худашонро доранд.”, — мегӯяд оҳангари ҷавон.
Ҳунарманд муддатест, ки ба кордсозӣ низ машғул аст ва намунаҳои гуногуни онро омода мекунад. Дар байни 1-1.5 соат ӯ ду корди хурд месозад ва онро “об медиҳад”-у “ба хок мезанад” то мустаҳкам, корӣ ва бурро шавад. Ба корд даста месозад, тез мекунад ва ба фурӯш мебарорад.
Ҳамзамон, харидорон ва мизоҷони оҳангари ҷавон ҳар намуд асбобу анҷоми рӯзгорро дархост кунанд, ӯ омода месозад ва мегӯяд, ҳамеша дар хидмати халқ мемонад.
Қаъбулахбор ҳунари худашро бар ононе ки ба ин касб таваҷҷӯҳ доранд, меомӯзонад. Вай ҳамзамон нақша дорад, ки дар солҳои баъдӣ аз маҳсулоти дасташ ва аз анҷомҳои аз бобову бобобузургонаш ба ӯ мерос омада, осорхонаи таърихӣ — оҳангарӣ бисозад ва манзури тоҷикистониёну хориҷиён гардонад. Ӯ барои ин омодагӣ мебинад ва мегӯяд, ки барои замимаи ин ман қайчиву анбурҳои садсола дорам, ки бобо ва бобокалони ман бо он кор кардаанд ва мероси сенасла бар чаҳоруму панҷумин наслҳо хоҳанд монд.
Меҳрофарин НАҶИБӢ
